۱-  اين‌روزها با شتاب عجيبي در گذر به گذشته مرا مات و مبهوت رها مي‌كنند. از صبح ديروز سيلِ تبريكاتِ  پيشاپيش براي تولدم =كه امروز باشد = حسابي غافلگيرم كرد. بيشتر دوستانِ دانشگاهي‌ام كه در يك حركت گروهي در ساعت 9 متن واحدي را برايم اس‌ام‌اس كردند تا يادآوري كرده باشند درگيري‌هاي هميشگي طبقه دانشجو =كه از قضا در مدل ايراني‌اش فراوان‌تر هم هست = چيزي از شيطنت‌هايشان كم نكرده است. اما اين همه قصه نبود...

من اين ترم فارغ‌التحصيل شده و با دانشگاه و لحظات شيرينش خداحافظي مي‌كنم، دانشگاه فرصتي بود كه با همه‌ي نداري‌ها و نقص‌هاش 2 چيز به‌من هديه داد، دوستان‌ِ دوست‌ و لذت آموختن. وقتي به‌ رفتن فكر مي‌كنم يك حسِ نوستالژيك نامنتظره بر وجودم چيره مي‌شه و ...

اولين روزها رو يادم مي‌ياد، ... لذت حرف زدن با آدم‌هايي كه گوش مي‌كنند، تلخي نگاه‌هايي كه مي‌خوان آدم و ساكت كنن. و يه‌جور غرورِ و غربتِ جالب كه به‌نظرم هنوزم تو اكثر بچه‌هاي ترم‌اولي هست. چيزي كه من بهش مي‌گم اميد و اعتماد به اينكه اوضاع بهتر خواهد شد.

اما واقعيت به‌همين عصمت و پاك‌دامني هم نيست، و راستشُ بخواين حتي براي اكثرِ دانشجوها تلخي قضيه گاهي تاحد اسف‌انگيز پيش مي‌ره. اخراج، تعليق، برخوردهاي خشن و... ولي با اين‌همه دانشگاه دانشگاه است. هر دانشگاهي‌ هم كم‌وبيش جو خاصِ خودش و داره و به‌راحتي مي‌شه وجود يه‌جور روحِ‌ جمعي‌ُ كه بر همه حكومت مي‌كنه حس كرد. بچه‌ها همديگر و مي‌شناسن و كم‌كم تو جمع‌ها و گروه‌هاي دوستي‌شون حل مي‌شن، آنچنان كه واقعا شخصيت‌شون متأثر مي‌شه و آدم فراموش مي‌كنه اين‌ها همون بچه‌هاي ديروزن = كه اين‌ امر به ‌نظرم در بيشتر مواقع به‌نفع دانشجو هم تمام مي‌شه =

  ۲-  از احساسات شخصي كه بگذريم اوضاع آموزش به‌كلي حكايتي ديگر دارد. در بيشترِ دانشگاه‌ها، از جمله همين حكمت‌خانه‌اي كه بنده‌ي حقير مفتخر به‌تحصيل در آن هستم، ضعف‌هاي آموزشي فراوان است. از آن جمله:

اساتيد: اكثرا كم‌سواد، فاقد روش‌تدريس مناسب، و كم‌حوصله هستند. كم‌تر كتاب خوانده و ابدا به چيزي به‌نام up to date بودن فكر نمي‌كنند، اعتراضات صنفي دانشجويي را قرتي‌بازي دانسته و  معتقدند دوره‌ي اين‌جور كارها سرآمده است و اين‌ چيزها واسه آدم نون و آب نمي‌شه. بنابراين احترامي براي شأنِ دانشجو قائل نبوده به 2 روش دانشجويان را سرجاي‌ِ خود مي‌نشانند. الف) روش‌خشونت‌آميز: با تهديد به انداختن و نمره ندادن و... ب) روش مسالمت‌آميز: شُل گرفتن كلاس، از سر، ته، و وسط دروس زدن، آبكي نمره دادن و.../ نتيجتا هم ما شاهدِ ايجاد شكافي عميق بين دانشجو و استاد هستيم، كه منجر به دورِ باطل استادِ بي‌كيفيت، دانشجوي‌ِ كم‌سواد، استادِ كم‌سواد، دانشجوي بي‌كيفيت خواهد شد...

نهايتا اينكه من مهمترين نقص اساتيد را، الف) نداشتن روش‌تدريس و طرح‌درس مناسب و ب) نياموختنِ‌روش تحقيق مناسب به دانشجويان مي‌دانم.

اما نكته اين‌جاست كه در اين‌ ميان سيستم نظارتي هم يعني: حق با استادست.!

۳-    ديگه بيش از اين حوصله ندارم به عيوب و نقائص بپردازم. دوستان عموما يا تجربه مي‌كنند يا كرده‌اند. از اين‌گذشته اين‌كه يك تحقيق ميداني معتبر نيست، بنابراين نظارت چيزي بيش از تحليلات شخصي من نيستند. در آخر هم سپاس‌گذاري مي‌كننم از همه‌ي دوستاني كه يادمان بودند.